IMPRO241 | Szesnasty sezon – Pierwsze razy

IMPRO241 | SHOW 16. SEZONU – Pierwsze razy. Szesnaście sezonów. I nadal nie wiemy, co wydarzy się na scenie. Prawdę mówiąc, byłoby nieco podejrzane, gdybyśmy wiedzieli. We wrześniu IMPRO241 rozpoczęło już 16. sezon, a 29 października spotykamy się tam, gdzie wielokrotnie zaczynały się historie, których jeszcze pięć minut wcześniej nie było w głowie żadnego człowieka. Aktorzy, muzyka na żywo, scena i Wy! Temat występu: pierwsze razy – scenariusz spektaklu improwizowanego rodzi się tu i teraz, a widzowie stają się jego współautorami.

Podajecie miejsce, postać, sytuację albo po prostu dziwną myśl – zabieramy ją na scenę i sprawdzamy, dokąd nas zaprowadzi. Czasem do kuchni. Czasem w kosmos. Czasem na bardzo niezręczny jubileusz rodzinny. A co najważniejsze – to, co zobaczycie tego wieczoru, już nigdy więcej się nie powtórzy. ______NA SCENIE – KWARTET IMPRO241: BENAS RUPEIKIS, dla którego improwizacja przypomina zjazd ze stoku na snowboardzie: można się przygotować, ale od pewnego momentu pozostaje już tylko być w chwili i reagować na to, co się dzieje.

SILVIJA ŠUMSKIENĖ zaczęła uczyć improwizacji już w 2012 roku i przez te lata zdążyła się przekonać, że „nie wiem” bywa o wiele ciekawszym początkiem niż „wszystko zaplanowałem”. EGLĖ KORDIUKOVAITĖ porównała improwizację do jazdy rowerem ze wzgórza – bez trzymania kierownicy i jeszcze z zamkniętymi oczami. Krótko mówiąc: metoda podejmowania decyzji, której raczej nie polecalibyśmy w przepisach ruchu drogowego, ale na scenie działa znakomicie. Dla EIMANTASA SAKALAUSKASA improwizacja to twórczy sport, w którym pracuje nie tylko głowa.

Słowo, ciało, uwaga, ruch, dźwięk, partner – wszystko to staje się materiałem dla sceny. ORAZ PIĄTA OSOBA, KTÓREJ RÓWNIEŻ NIKT NIE DAŁ SCENARIUSZA: SAULIUS SAKAS – improwizuje razem z aktorami. Muzyka może rozpocząć scenę, uratować ją, zmienić gatunek albo zaprowadzić w miejsce, do którego nikt jej nie zapraszał. Więcej o studiu Impro241: http://impro241.lt/ _______ IMPRO241 jest na scenie od 2010 roku. W tym czasie zmieniały się sceny, publiczność, tematy, ludzie i życia. Jedna zasada pozostała niezmienna: 2… 4… 1… JEDZIEMY!