OMD Summer of Hits

26 sierpnia w Wilnie, w Więzieniu na Łukiszkach 2.0, koncert zagra jeden z pionierów i najwybitniejszych przedstawicieli synth popu – brytyjski zespół Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD). Takie znane hity jak „Electricity”, „Messages”, „Enola Gay”, „Locomotion”, „Souvenir”, „Sailing On The Seven Seas”, „So in Love” i inne nie tylko uczyniły OMD jednym z najważniejszych zespołów lat 80., ale także stały się źródłem inspiracji dla wielu gwiazd muzyki pop po dziś dzień – od Depeche Mode i Duran Duran po Moby'ego, Radiohead, Arcade Fire i innych. Za datę narodzin OMD uważa się 12 października 1978 roku, kiedy to wokalista i basista Andy McCluskey oraz klawiszowiec i wokalista Paul Humphreys po raz pierwszy wystąpili w liverpoolskim klubie Eric’s. Młodych ludzi, którzy wcześniej udzielali się w innych projektach, łączyła pasja do krautrocka, Kraftwerk, Briana Eno i Davida Bowiego. Ważną rolę w kształtowaniu stylu muzycznego OMD odegrał prosty syntezator Korg M-500 Micro Preset, kupiony na raty przez matkę McCluskeya – to on zdeterminował lakoniczny rytm, dopełniony melancholijnym wokalem i zapadającymi w pamięć melodiami z wstawkami. Pierwszy singiel OMD „Electricity”, który McCluskey opisał jako „szybszą, bardziej punkową wersję utworu Kraftwerk ‘Radioactivity’ z refrenem”, pomógł duetowi podpisać pierwszy kontrakt płytowy i wydać debiutancki album, na którym znalazł się kolejny hit – „Messages”. Szersze uznanie w Europie i zainteresowanie w USA OMD zyskało dzięki „Enola Gay” – kontrowersyjnej kompozycji z ich drugiego albumu „Organisation”, w której pulsujący taneczny rytm i namiętna melodia kontrastują z wrażliwym tekstem o amerykańskim samolocie, który zrzucił bombę atomową na Hiroszimę. Po wydaniu albumu „Organisation” OMD stało się czteroosobowym zespołem – do duetu dołączyli perkusista Malcolm Holmes oraz saksofonista i klawiszowiec Martin Cooper. Skład ten uznawany jest za „złoty”. Trzeci album OMD, „Architecture & Morality”, zawierający takie klasyki jak „Maid of Orleans”, „Joan of Arc” czy „Souvenir”, podkreślił artystyczny i profesjonalny rozwój grupy. Następnie ukazał się eksperymentalny, ale nieudany komercyjnie album „Dazzle Ships”, po którym zespół zdecydował się pójść w stronę prostszego, popowego stylu – co okazało się strzałem w dziesiątkę. Wraz z albumami „Junk Culture” (1984) i „Crush” (1985) słuchacze otrzymali takie hity jak „Locomotion”, „Tesla Girls”, „Talking Loud and Clear”, „So In Love”, „Secret” oraz wielki przebój w USA „If You Leave”, który pojawił się w filmie „Dziewczyna w różowej sukience” (Pretty In Pink). W 1989 roku, gdy pozostali członkowie zespołu zdecydowali się założyć własną grupę The Listening Pool, Andy McCluskey pozostał jedynym członkiem OMD. Pierwszy solowy album McCluskeya pod szyldem OMD, „Sugar Tax” (1991), na którym znalazły się takie hity jak „Sailing On The Seven Seas” i „Pandora’s Box”, odniósł spory sukces, a słuchacze docenili również utwór „Walking on the Milky Way” z albumu „Universal” (1996). W latach 1996–2006 projekt OMD został zawieszony, a jego założyciele zajęli się inną działalnością: McCluskey współpracował z byłym członkiem Kraftwerk Karlem Bartosem i stworzył girlsband Atomic Kitten, natomiast Humphreys wraz z Claudią Brücken, byłą wokalistką niemieckiej grupy synth pop Propaganda, powołał do życia projekt Onetwo. W 2006 roku OMD reaktywowało się w „złotym” składzie: Andy McCluskey, Paul Humphreys, Martin Cooper i Malcolm Holmes (z powodów zdrowotnych w 2015 roku zastąpił go w zespole Stuart Kershaw). Od tego czasu wydali 4 albumy studyjne, z których najnowszy – „Bauhaus Staircase” – ukazał się w 2023 roku. To wyraźnie pokazało, że OMD pozostaje jednym z niewielu zespołów swojego pokolenia, które wciąż potrafią tworzyć inspirującą muzykę, zdobywającą uznanie krytyków i fanów. W ciągu niemal pięciu dekad (z przerwą) zespół sprzedał ponad 40 milionów płyt na całym świecie, ugruntowując swoją pozycję pionierów elektronicznych syntezatorów i jednego z najbardziej lubianych brytyjskich zespołów popowych.

Adresas: Lukiškių kalėjimas