Ostatni spektakl! Eric-Emmanuel Schmitt „HOTEL DWÓCH ŚWIATÓW” (Reż. Sigitas Račkys)

Spektakl grany po raz ostatni Dwuaktowy (2 godz. 30 min.) dramat grany w języku rosyjskim z litewskimi napisami. Napisana w 1999 roku przez Érica-Emmanuela Schmitta sztuka „Hotel dwóch światów” (fr. „Hôtel des deux mondes”) jest jakby połączeniem melodramatu i baśni dla dorosłych. Do zamkniętego pomieszczenia-labiryntu, tajemniczego hotelu, z którego nie da się uciec, trafiają osoby w śpiączce, pochodzące z różnych grup społecznych i wiekowych. Choć ich rzeczywiste ciała leżą w szpitalach, tutaj są fizycznie zdrowi. Jedni wiedzą, co im się przydarzyło, inni uświadamiają sobie to dopiero w czasie teraźniejszym, lecz wszyscy z niepokojem czekają na przełomową chwilę, gdy zostaną wezwani do windy, która albo wjedzie w górę – w niebyt, albo zjedzie w dół – przywracając ich do świata żywych. Po wypadku samochodowym Julien Portal trafia do „hotelu”, gdzie spotyka nieznanych mu dotąd ludzi, zastanawia się nad życiem i śmiercią, uczy się kochać. Sugestywny spektakl, pełen subtelnego humoru i lirycznych tonów, porusza wiele problemów moralnych i filozoficznych. Czym jest życie i jak człowiek je trwoni? Przed premierą „Hotelu dwóch światów” autor sztuki mówił, że jego filozofia to egzystencjalizm, przeciwstawny wobec Jeana-Paula Sartre’a, lecz bliższy Blaise’owi Pascalowi i Sørenowi Kierkegaardowi. Zdaniem dramaturga, we wszechświecie nie ma nic absurdalnego, jest tylko tajemnica, w której kryją się przyczyny wiary. Dialogi É.-E. Schmitta są wyjątkowe: mistrzowskie, subtelne, dramaturg potrafi w prosty sposób mówić o skomplikowanych sprawach. To znaki talentu. Kompozytor spektaklu Giedrius Puskunigis w 2008 roku za muzykę do tego dramatu oraz do dramatu Williama Shakespeare’a „Burza” (reż. Etienne Glaser) otrzymał nagrodę „Złoty Krzyż Sceny”. Warto dodać, że w tym spektaklu wystąpił także jeden z najwybitniejszych aktorów Starego Teatru Wileńskiego – Władimir Jefremow (1942–2009). „Reżyser S. Račkys ocenia siebie, postaci spektaklu i widzów bez rozróżniania – jako ludzi, zwykłych, grzesznych, których historia życia każdego z nich zasługuje na miłość i szacunek. I to bardzo pomaga w budowaniu więzi spektaklu z widzami, ponieważ pozwala im utożsamiać się z postaciami poprzez własne doświadczenia i pragnienia. Sentymentów nie brakuje – łzę ociera niemal każda postać spektaklu (a może i niejedno wrażliwe, samotne serce na widowni). Lecz sentymentalizmowi nie pozwalają zapanować wtręty humorystyczne i powściągliwa intonacja narracji.” (Ridas Viskauskas) „Jednym z sukcesów spektaklu jest ucieczka od codzienności. Scenografka R. Valčik minimalnymi środkami stworzyła estetyczną przestrzeń, przywodzącą na myśl zarówno poczekalnię, jak i szpital. Mali ludzie w wielkiej przestrzeni. Ogromna skrzypiąca winda w głębi sceny zarazem przyciąga i przeraża bohaterów. Aktorzy niemal tyłem do widowni muszą zagrać pełną niepokoju i lęku podróż w nieznane – przejść kilkanaście kroków w stronę windy. Plastyczną sterylność otoczenia rozbija także rytmiczny ruch dwóch ufnych postaci odprowadzających (Inga Maškarina, Valentinas Novopolskis). A muzyka G. Puskunigisa, nie forsując emocji, nadaje spektaklowi estetycznej powagi.” (Ridas Viskauskas) Kompozytor Giedrius Puskunigis otrzymał nagrodę „Złoty Krzyż Sceny” (2008 r.) za muzykę do dramatu Érica-Emmanuela Schmitta „Hotel dwóch światów” w reżyserii Sigitasa Račkysa (Stary Teatr Wileński) oraz do dramatu Williama Shakespeare‘a „Burza” w reżyserii Etienne’a Glasera (Państwowy Mały Teatr Wileński). /// Éric-Emmanuel Schmitt (ur. 1960 r.) – francuski pisarz, reżyser, jeden z najpopularniejszych współczesnych dramaturgów. Jego utwory zostały przetłumaczone na ponad 40 języków, sztuki są nieustannie wystawiane na scenach całego świata. É.-E. Schmitt bywa nazywany „znawcą ludzkiej duszy”. Pierwszy dramat, „Noc w Walonii”, napisał w 1991 roku, większy sukces przyniosła mu druga sztuka „Gość” (za którą w 1994 r. otrzymał Nagrodę Moliera). Inne znane jego dramaty to: „Złoty Joe”, „Tajemnicze wariacje”, „Fryderyk, czyli Bulwar Zbrodni”, „Wolnomyśliciel”, „Hotel dwóch światów”. W Starym Teatrze Wileńskim na podstawie sztuk É.-E. Schmitta wystawiono spektakle „Rozpustnik” (reż. G. Di Capua, 2005), „Oskar i pani Róża” (reż. J. Laikova, 2015), „Drobne zbrodnie małżeńskie” (reż. R. Banionis, 2024). Sigitas Račkys (ur. 1951 r.) – reżyser, aktor teatralny i filmowy. Najwybitniejsze role: Piotruś Pan („Piotruś Pan” wg J. M. Barriego, 1976), Zilov (A. Wampiłow, „Polowanie na kaczki”, 1977), Łopachin (A. Czechow, „Wiśniowy sad”, 1990), Galileusz (B. Brecht, „Galileusz”, 1992), Dudak („Uśmiechnij się do nas, Panie” wg powieści G. Kanovičiusa, 1994), Swidrygajłow („Zbrodnia i kara” wg F. Dostojewskiego, 2004). W litewskich teatrach reżyserował spektakle: „Dobry wojak Szwejk” wg J. Haška (2001), A. Czechow „Trzy siostry” (2002), I. Ilf i J. Pietrow „Złote cielę” (2003), M. Gorki „Na dnie” (2004), „Wir” wg R. Granauskasa (2005), H. Ibsen „Nora” (2007), É.-E. Schmitt „Hotel dwóch światów” (2007), S. Mrożek „Wdowy” (2

Adresas: Vilniaus senasis teatras

Kaina: nuo 15.10 €