PORTRET DORIANA GRAYA || Spektakl dla dorosłych

Irlandzki pisarz Oscar Wilde słynął ze swego uroku i ekstrawagancji – zarówno w twórczości, jak i w estetyzowaniu życia. W wieku 34 lat wydał książkę „Szczęśliwy książę i inne bajki” – od tej chwili stał się powszechnie znanym autorem. Jego jedyna powieść „Portret Doriana Graya”, opublikowana po raz pierwszy w 1890 r., napisana jest niejako w formie baśni. Tym razem jednak treść jest znacznie mroczniejsza... Nic dziwnego, że po jej publikacji wybuchł skandal: domagano się zakazu jej wydawania i skazania autora za propagowanie niemoralnego stylu życia. Grupę twórczą spektaklu „Portret Doriana Graya” tworzą znane artystki teatru lalek, których efekty wspólnej pracy widzowie „Lėlė” już znają: w 2014 r. G. Radvilavičiūtė wspólnie ze scenografką Renatą Valčik, choreografką Sigitą Mikalauskaite i kompozytorką Ritą Mačiliūnaite stworzyła spektakl „Piaskowy człowiek”, który zdobył Złoty Krzyż Sceny, z powodzeniem utrzymuje się w repertuarze teatru i jest regularnie zapraszany do reprezentowania kultury litewskiej na międzynarodowych festiwalach teatralnych. Nowy spektakl niejako kontynuuje temat dwoistości osobowości człowieka i jego autodestrukcji, podjęty już w „Piaskowym człowieku”.„Patrząc na obraz, człowiek wchodzi w inny czas. Czas się rozszerza. W portrecie człowiek rozpoznaje samego siebie. Patrzenie na portret jest jak patrzenie w lustro. Lustro daje człowiekowi unikalną możliwość zobaczenia siebie – swojej twarzy, swoich oczu – i stwarza warunki do dialogu z samym sobą. Patrząc na zewnątrz, człowiek widzi swoje wnętrze. Patrząc w lustro, człowiek może trafić do innego świata. I te dwa światy mogą się zetknąć. Patrząc w lustro, możemy zobaczyć to, co jest niedostępne naszemu bezpośredniemu spojrzeniu. Głębia lustra mówi nam, że możemy zobaczyć znacznie więcej lub zupełnie inaczej niż w naszej rzeczywistości. Lustro jest naszym osobistym portretem teraźniejszości. Dziś człowieka otacza mnóstwo luster, czyli odbijających powierzchni – od prawdziwych luster i okien po jeziora i kałuże, płatki śniegu, kawałki węgla i tak dalej. Wszystkie one tworzą pęknięcia w tkance widzialnego świata – jakby okna do innego świata. Jednak nadmierne skupienie na sobie i swoim wyglądzie zewnętrznym to droga do próżności, narcyzmu, pychy, egocentryzmu. Bez miłości, bliskich ludzi, wspólnej drogi – piękno i sukces nic nie znaczą. Życie w ciągłym wpatrywaniu się w siebie nie jest przyjemne. Do dziś w niektórych pierwotnych plemionach wierzy się, że lustro może ukraść duszę.” – myślami dzieli się reżyserka spektaklu Gintarė Radvilavičiūtė.

Adresas: Vilniaus teatras „Lėlė“