Spektakl | „LAUKINĖ ANTIS”. Reż. Oskaras Koršunovas

Reżyser: Oskaras Koršunovas
Scenograf: Gintaras Makarevičius
Kostiumografka: Agnė Kuzmickaitė
Kompozytor: Antanas Jasenka
Reżyser światła: Eugenijus Sabaliauskas
Autor wideo: Rimas Sakalauskas
Dramaturżka: Goda Simonaitytė
Choreografka: Vesta Rasa Grabštaitė
Asystent reżysera: Tauras Čižas
Przekład z norweskiego: Eglė Išganaitytė
Obsada: Donatas Želvys, Valentinas Novopolskis, Neringa Varnelytė, Aldona Bendoriūtė, Andrius Bialobžeskis, Sergejus Ivanovas, Vytautas Anužis, Valerijus Jevsejevas, Gintautė Rusteikaitė, Nerijus Gadliauskas, Ignas Ciplijauskas, Karolis Kasperavičius

Inscenizacja dramatu H. Ibsena w reżyserii Oskarasa Koršunovasa jest kontynuacją konsekwentnej strategii repertuarowej Teatru Młodzieżowego. Rozważając współczesnego człowieka i ważne dla niego zagadnienia psychologiczne oraz filozoficzne, teatr sięga po istotne i złożone teksty światowej literatury i dramaturgii.

Sztuka H. Ibsena „Laukinė antis“ opowiada o rodzinie Ekdalów, której pozornie szczęśliwą codzienność zakłóca gość z przeszłości. Gregers Werle, dążący do mówienia prawdy za wszelką cenę, ujawnia gospodarzom pewne sekrety z przeszłości każdego z nich i burzy iluzję szczęśliwej rodziny i domu. Gregers jest głęboko przekonany, że niesie prawdę, a prowadzi to do rodzinnej tragedii. Symbolem tej rodziny, rzekomo uwięzionej w iluzji i kłamstwie, staje się zdrowiejąca dzika kaczka trzymana na strychu Ekdalów.

Ta sceniczna wersja Dzikiej kaczki to nie tylko powrót Teatru Młodzieżowego do tematów i filozofii dramatów Ibsena, wielokrotnie interpretowanych na jego scenie, lecz także symboliczna próba O. Koršunovasa ponownego zanurzenia się w dobrze znanym materiale dramatycznym. To również powrót reżysera do teatru, w którym ponad 35 lat temu znalazła swoje miejsce jego debiutancka realizacja na profesjonalnej scenie, spektakl Być tutaj (Zaostrzenia).

Reżyser O. Koršunovas: Im bardziej świat się rozpada, tym wyraźniejsza staje się granica między prawdą a sprawiedliwością. Im więcej pojawia się „sprawiedliwych”, tym mniej zostaje sprawiedliwości. Gdy prawdę zastępują postprawda lub propaganda, o sprawiedliwości decydują ideologie, prawda wikła się w mediach społecznościowych, a sprawiedliwość wymierzają lajki i algorytmy, najwyższy czas, by teatr zwrócił się ku moralności. I mówił o niej tak, jak potrafi tylko teatr: z maksymalnym perfekcjonizmem, czystością emocji i intelektualną przejrzystością. Nie widzę sztuki lepszej do tego celu niż „Laukinė antis“ Ibsena. Trzeba tylko osadzić ją we współczesności, aby moralne napięcie dramatu wybrzmiało dzisiejszymi słowami i znakami.

Premiera: 1 października 2025 r.

Więcej o spektaklu